Różnorodność biologiczna miast - Europa
W państwach Unii Europejskiej podejmowanych jest szereg działań na rzecz ochrony różnorodności biologicznej, w różnych krajach wygląda to różnie. Polityka Unii wydaje się w tej dziedzinie mało spójna. W obecnie obowiązującym szóstym "Programie Działań na rzecz Ochrony Środowiska" Przyroda i różnorodność biologiczna - ochrona unikalnych zasobów przyrody postawiono główny cel - "Ochrony i przywrócenia funkcjonowania systemów naturalnych oraz powstrzymanie utraty bioróżnorodności w Unii Europejskiej i na świecie. W celu ochrony gleb przed erozją i zanieczyszczeniem".
Jako uzasadnienie celu sformułowano postulaty - Zdrowe i zrównoważone systemy naturalne są istotne dla podtrzymania życia i funkcjonowania społeczeństwa. Ciąg zagrożeń ze strony zanieczyszczeń, nadmierna eksploatacja ziemi i morza a przez co wzrost zagrożeń dla różnorodności biologicznej musi być powstrzymany. Pełne wdrożenie przepisów dotyczących ochrony środowiska jest kluczem do likwidacji tych groźnych dla przyrody i bioróżnorodności procesów. Cenne obszary środowiska, powinny być chronione przez Kraje Wspólnoty poprzez Sieć Natura 2000".
Ważną rolę ochrony różnorodności biologicznej w miastach pełni zieleń. Już ponad dekadę temu powstały uregulowania prawne dotyczące zieleni miejskiej. Zwraca się w nich uwagę na poprawę warunków środowiska miejskiego oraz postępującego wpływu urbanizacji na to środowisko. Rozwój miast wpływa niekorzystnie na zieleń w mieście poprzez: zmniejszenie ilości terenów zielonych ze względu na działalność inwestycyjną, zmniejszenie liczby występujących gatunków, migrację gatunków, zmniejszenie ilości terenów leśnych, erozję gleby, zanieczyszczenie powietrza, nadmierny hałas. W piątym "Programie Działań na rzecz Ochrony Środowiska" pokazane było, że zieleń miejska w krajach UE stanowi różne wartości od 2% w Sewilli - do 70 % w Turku, Oslo i Goeteborgu. Występowała, zatem duża rozbieżność wynikającą zapewne ze sposobu zarządzania terenami zielonymi w różnych krajach.
Normy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), stanowią, że minimalna powierzchnia terenów zielonych na 1 mieszkańca aglomeracji miejskiej powinna wynosić 50 m2/1 mieszkańca.
W krajach Europy Zachodniej coraz częściej pojawiają się przykłady rewitalizacji tj. przekształcania poprzemysłowych terenów w formy zieleni, charakteryzujące się dużą różnorodnością przyrodniczą. Tereny zielone objęte są specjalną opieką i ochroną. Władze dbają o zieleń miejską i co najważniejsze zdają sobie sprawę z roli, jaką pełni dana przestrzeń publiczna w strukturze miasta i zagrożeń, jakie na nią czyhają - rosnącej urbanizacji. W tym celu zostało określone prawo, mające na celu ochronę terenów zielonych. Uregulowania prawne w UE poświęciły temu problemowi oddzielny pkt w "Programie Działań na rzecz Ochrony Środowiska". Zakłada on poprawę warunków środowiska miejskiego, w którym zwraca się większą uwagę na wpływ urbanizacji na środowisko. Wdrażane są programy ochrony różnorodności przyrodniczej miast. Takie działania prowadzone są w krajach Europy Zachodniej przez samorządy lokalne we współpracy z organizacjami ekologicznymi. Działania te łączą ze sobą funkcje ekologiczne poprzez rekultywację terenów poprzemysłowych i prowadzenie tam działań edukacyjnych dla dzieci i młodzieży, z funkcjami społecznymi - poprzez organizowanie pracy dla bezrobotnych z regionu.